Een gestresste struiksprinkhaan

Hoewel hij tot de zelfde familie behoort, is dit diertje lang niet zo mobiel als de grote groene sabelsprinkhaan die zich een aantal weken geleden op deze site voorstelde. De vleugels van de struiksprinkhaan zijn zo kort dat ze ongeschikt zijn om mee te vliegen. Om zich snel te verplaatsen moet deze soort het echt hebben van zijn lange achterpoten. Toen ik hem met mijn camera benaderde was te zien hoe hij probeerde een zo gunstig mogelijke startpositie in te nemen om te vluchten. Zijn priemende oogjes bleven tot het laatste moment strak op mij gericht.
struiksprinkhaan
Het moet een stressvol moment geweest zijn zo ingeklemd te zitten tussen een boom en een enorm cameraoog. De legboor, waarmee de eitjes in de zachte schors van bomen worden gelegd is aanmerkelijk korter en krommer dan bij zijn grote groene familielid. Bij dit mannetje ontbreekt hij uiteraard geheel. De eitjes overwinteren en komen meestal in mei uit. De nymfen vervellen zes maal voordat het volwassen stadium is bereikt. Het volwassen dier, het imago, schijnt slechts een maand te leven. Deze sprinkhaan is een planteneter. Hoe jonger het dier, hoe zachter het plantaardige materiaal dat hij eet. Zo vertoeven de jonge nymfen graag in de lage kruidenvegetatie, terwijl de oudere dieren de struiken en bomen opzoeken. De zang van deze sprinkhaan ligt ver boven de 20 khz. en is daardoor voor mensenoren niet waarneembaar. Bij onderzoek naar vleermuizen wordt gebruik gemaakt van een bat-detector, een vernuftig apparaatje dat ultrasonoor geluid vertaalt naar een hoorbaar signaal. Ook de lokroep van deze sprinkhaan kan met dit hulpmiddel hoorbaar worden gemaakt.
Bron: Nederlands soortenregister