De tiendoornige stekelbaars: een echte driftkikker

Bij de werkzaamheden tot voltooiing van het Bentwoud behoort het omhoog brengen van de waterstand. Hiermee wordt de zogenaamde zoute kwel tegengegaan. In laaggelegen poldergebied heeft diepgelegen grondwater de neiging omhoog te willen komen. Dit water kan zout bevatten uit de tijd dat de polders nog zee waren. Ook kan zeewater onder dijken en duinen door op grote afstand van de zee in laaggelegen gebied de neiging hebben naar de oppervlakte te komen. Door in sloten en plassen de waterstand te verhogen wordt door de “dikkere laag” zoet water het brakke water beneden gehouden. Of de bomen blij zijn met de hogere waterstand valt nog te bezien. De bodem van het Bentwoud is al erg nat en de bomen hoeven niet diep te wortelen om aan water te komen. Dit maakt ze erg gevoelig voor omwaaien. Nog meer water rond de wortels kan bovendien verstikkend werken.
Tiendoornige stekelbaars kck 300416
Voor het waterleven in het Bentwoud is de hogere waterstand een zegen. Een mooi voorbeeld is de tweede tocht, die van oost naar west door het gebied loopt. Het water staat nu een stuk boven de steile oude beschoeiing, zodat er een combinatie is ontstaan van diep water in het midden en ondiep water langs de oever. Dit ondiepe water vormt een ideale kraamkamer voor vissen en andere waterbewoners. Beschermd door waterplanten en oeverbegroeiing kan hier aan de voortplanting worden gewerkt. Een eerste onderzoekje leverde de ontmoeting op met een volwassen snoek, enkele jonge voorntjes, een “snoeklarve” van nog geen twee centimeter lang en enkele tiendoornige stekelbaarsjes. Dit laatste visje neemt het trouwens niet zo nauw met de waterkwaliteit. Als er genoeg te eten is, zoals muggenlarven is deze waterbewoner al snel tevreden. Hij jaagt echter op zicht, dus een zekere helderheid van het water is wel nodig. Om zich voort te planten heeft dit visje bovendien een dichte begroeiing van waterplanten nodig. Hierin bouwt het mannetje een nestje van plantendelen. Met verleidelijk baltsgedrag lokt hij hier een vrouwtje in, dat wordt weggejaagd nadat zij eitjes in het nest heeft gelegd. De vader blijft vanaf dat moment zijn nageslacht fanatiek bewaken en verdedigen tegen alles wat in de buurt komt. In het voortplantingsseizoen is het mannetje donker gekleurd, terwijl de drie stekels aan zijn onderzijde bijna fluorescerend licht zijn. Op de foto is te zien hoe een mannetje een vrouwtje aanvalt. Terecht: ze zou zomaar haar eigen kinderen kunnen opeten.